ПРИКАЗНА ЗА ДЕВОЈЧИЊАТА

Беше едно девојче. И уште едно девојче. И уште едно девојче. Колку се тоа сега вкупно девојчиња? Вкупно четири. Затоа што имаше уште едно, последно девојче.

Тие имаа една мачка. И уште една мачка. И уште една. Колку се тоа сега вкупно мачки? Вкупно три. Затоа што едно девојче немаше мачка.
Тоа се вкупно четири девојчиња И три мачки. Една мачка недостасува! Која мачка недостасува?

Сите мачки кои веќе постојат тие веќе постојат. Не може ни една мачка да недостасува. Па каде е тогаш таа една мачка која недостасува?
Таа не постои. Но ако и неа ја пресметаме, тогаш е се во ред. Четири мачки и четири девојчиња. Четири и четири.

Баш е пријатно.

 

ПРИКАЗНА ЗА МАЛИОТ ПРСТ

На малите деца им е здодевно. Против детската здодевност измислени се играчките. Една играчка се ножиците. Со ножиците можат да се сечат: книги, фустани и прсти. Друга играчка е чеканчето. Со чеканчето можат да се чукаат: шајки, ѕидови и исто така прстите. Трета играчка е кибритот. Со кибритот можат да се изгорат: фустани, покривачи и повторно прстите.
Децата се мали, а прстите се најмалечки.

Си бил така еднаш еден прст и се викал Ѓуро. Имал многу браќа. Еднаш браќата го повикале во фиока. Ѓуро одел последен и го потфатил ноктот. Друг пат го воделе во рерна. За да видат дали е жешко. И Ѓуро се испекол. Трет пат си играле со игла. Сите се тргнале, а Ѓуро се избоцкал.

Ѓуро, Ѓуро, не си ти белки најлошиот прст?
Да!
Кога треба да се чепка носот – ајде ти, Ѓуро. Кога треба во ладна вода – пикни го Ѓуро. А кога треба да се пикнат два прста во слаткото, тогаш се тоа некои други прсти а не Ѓуро.

Му здодеало на Ѓуро. Доста е. Не сака повеќе.
Тој Ѓуро го имаат сите деца. Тоа е оној петтиот, најмалечкиот. И кај вас сигурно ништо не работи. Клечи или седи. Се собира, како да му е ладно. Не е за работа, но е за прослава. Зема да свири на пијано, се шегува и гали. Нека го, кога е мал.

 

ПРИКАЗНА ЗА НЕБЛАГОДАРНИОТ ГЛУШЕЦ

Еден ден, едно глувче нашло на таванот голем тркалезен кашкавал. Олкав и уште поголем…
Глувчето било гладно и морало веднаш да јаде. Клекнало на своите задни шепи – вака – и почнало да појадува, да руча и вечера, зашто цел ден ништо немало вкусено. И така јадело, јадело и јадело, додека не се најало и додека не направило една голема дупка во тој кашкавал.
Глушецот бил заситен и преморен, и уште му се спиело. И така одлучил да не се враќа во еден стар чевел кој претходно бил негова куќа, туку да остане во таа дупка од кашкавал. И така тој останал во таа дупка од кашкавалот. Тоа да му биде новата куќа.
Во тој кашкавал тој имал убав стан, убава голема дупка, но тој стан постојано мирисал на кашкавал. Зашто бил од кашкавал. А глувчето било глупаво и мрзливо И не сакало да бара други работи кои убаво мирисаат и кои можат да се изедат. Не, тој бил мрзелив и глуп. Тој само ја јадел својата дупка. Својот стан во кој живеел и во кој спиел.
Секој ден се повеќе и повеќе. Тој ја појадувал, ручал и вечерал својата дупка од кашкавалот. Дупката тогаш станала голема, но кашкавалот станал мал. И така на крајот глушецот сосема ја изел својата дупка. Сосема.
И тоа било вака: Глувчето јадело и јадело и одеднаш дупката станала голема како таванот, а кашкавалот никаде го немало!…
…Немало веќе кашкавал, но тука била една – мачка! Скокнала мачката на дебелиот глушец, а дебелиот и глуп глушец бег, бег па повторно во оној чевел…
И ене го и сега таму. Таа куќа белки нема да ја изеде.

 

ПРИКАЗНА ЗА ГОРДАНА

Еднаш јас и Гордана бевме во слаткарница. Гордана јадеше сладолед и скокаше на едната нога, а тие рекоа дека тоа не е скокалница туку слаткарница. А ние рековме дека ќе го платиме и тоа скокањето, а тие не знаеја колку чини едно скокање. Потоа излеговме, а тие убаво рекоа: Догледање, и дојдете пак, само немојте да скокате! А ние рековме: Догледање, и ќе дојдеме пак и повторно ќе скокаме!

И потоа се меревме на улицата. Прво се мереше Гордана. Чичкото рече: благодарам, девојчето има седумнаесет кила. А Гордана рече: Е, ако имам седумнаесет кила тогаш е доцна, зашто јас во седумнаесет кила спијам. Тогаш чичкото рече: Извинете, можеби ти спиеш во седумнаесет часот, но ова се седумнаесет кила… А Гордана рече: Сеедно, доцна е, зашто навистина беше доцна, и тоа беше првиот ден.

А потоа помина третиот ден, и стотиот ден, и осмиот ден и тогаш повторно дојде неделата. А кога е недела, јас на Гордана и пишувам нова песна:

Сакав да напишам
песна без почеток,
но кај првата буква,
но кај првиот ред
се појави почетокот на почетокот.

Гордана не сака да спие ни да јаде. Таа има приказни за спиење: кога и се раскажуваат приказни за спиење – таа полесно заспива. А кога и се раскажуваат приказни за ручек – таа полесно руча. Еднаш и раскажував на Гордана приказна за ручек а таа одеднаш рече: какви се тоа приказни, кога секоја почнува “беше еднаш еден дедо“ и “беше еднаш една баба“ и “беше еднаш еден лав“? А јас се прашував како да започне една приказна, а таа рече нека почне како сака, само да не биде постојано исто.

Полесно е да се раскажува едно исто, тоа секој го знае. А јас морав да измислам за Гордана една поинаква приказна: не беше едно девојче, и немаше црвена капа, и не ја викаа Црвенкапа… И кога Црвенкапа еднаш не била во шумата, не го видела волкот, и волкот не и рекол: Каде одиш Црвенкапа? Ја прашав Гордана како и се допаѓа оваа нова приказна, а таа рече дека е подобро така отколку постојано едно исто. Тогаш морав и другите приказни да ги раскажувам наопаку, а тогаш Гордана рече: И тоа е здодевно, раскажувај повторно како претходно!

 

ЗОШТО ДЕЦАТА ГО ЧЕПКААТ НОСОТ

Децата, извинете, го чепкаат носот како во тој мал нос да постои некоја важна работа. Како некој, штом се родиле, им шепнал на увото:
– Посветете внимание на својот нос, поклонете му внимание на својот мал нос! Ќе ви треба носот!
Еднаш едно мало момче од далечната земја Илиндија извлекол од својот нос камила. Тоа е точно. Му било здодевно како и на сите мали деца и му се обратил на својот нос. И носот се сожалил на малото момче и му подарил камила. Момчето си играло со камилата два дена а потоа таа своја необична играчка ја пикнал под креветот. И повторно му било здодевно.

Му се обратил повторно на својот мал нос. Молел за нов подарок. Волшебниот нос уште еднаш се сожалил на момчето и му подарил една голема газела. Газелите се убави и мили животни и со нив баш убаво може да се игра. А ова момче не умеело да си игра со газелата повеќе од два дена, па и неа ја пикнал под креветот. И уште еднаш му било здодевно.

Имал волшебен нос и нему му било лесно.
Но носот е нос, па макар бил и волшебен. Секој нос, па и волшебниот, може да се расипе, а кога ќе се расипе, тогаш повеќе нема волшепства. И овој нос се расипал, и повеќе не бил волшебен. И повеќе не можел на своето момче да му подарува играчки.
Ете така било она што ние го знаеме.
Тоа момче сето тоа сигурно им го раскажал на другите деца. И тогаш тоа сигурно се расчуло по целиот свет. И поради тоа сите деца, штом се родат и штом им е здодевно, ги чепкаат своите мали носови.

Ние не знаеме дали уште некој нос ќе стане волшебен. Но кој ќе биде трпелив, може да се надева на успех. Камилата најверојатно нема да ја извлечат од носот, зашто камилите се денес ретки. Истребувањето е немилосрдно. Но денес има други интересни нешта: Клацкалка, трактор, телефон, чекан и клешта, велосипед и тротинет.
Само, добро е секогаш да се стави марамче на носот, некоја од тие работи да не падне на земјата и да не се расипе.

Превод: Христо Петрески